Pritshmëritë nga skema e re e kompensimit të pensionistëve (VKM 828/30.12.2025)

Skema e re e kompensimit të pensionistëve, e miratuar me VKM nr. 828/2025, duhet lexuar me realizëm: ajo nuk përfaqëson rritje pensioni, por një ndërhyrje mbrojtëse afatshkurtër, e ndërtuar për të menaxhuar presionin social pa cenuar ekuilibrat buxhetorë.

Në thelb, pritshmëria kryesore është stabilizimi minimal i të ardhurave për pensionistët me të ardhura të ulëta.
Kompensimet mujore (600–1 800 lekë) synojnë të zbusin efektet e inflacionit dhe rritjes së kostove bazë, por nuk krijojnë përmirësim real të standardit të jetesës. Ato ndihmojnë për të mos u përkeqësuar situata, jo për ta përmirësuar atë.

Nga pikëpamja sociale, skema ka një targetim më të ngushtë se politikat universale, pasi përfitimi lidhet drejtpërdrejt me nivelin e të ardhurave.
Kjo rrit efikasitetin fiskal, por njëkohësisht sjell pakënaqësi selektive, sidomos te pensionistët që janë pranë kufijve të përcaktuar.
Mekanizmi i pikës 6, që kufizon kompensimin deri në arritjen e tavanit të të ardhurave, krijon perceptimin se “bonusi merret dhe hiqet”, duke shtuar konfuzionin publik.

Në planin fiskal, pritshmëritë janë të qarta.
Skema është e qëndrueshme dhe e kontrolluar në kosto.
Me rreth 9.8 miliardë lekë në vit, ajo nuk krijon detyrime afatgjata dhe nuk prek formulën e pensioneve. Kjo e bën politikisht të sigurt, por edhe strukturorisht të dobët.

Politikisht, skema funksionon si amortizator social në një periudhë ndjeshmërie ekonomike.
Ajo ul tensionin social dhe shtyn në kohë debatin për një reformë të thellë pensionale. Rreziku kryesor është që kompensimet periodike të normalizohen si zëvendësim i reformës, duke e mbajtur sistemin në logjikën e menaxhimit të varfërisë dhe jo të reduktimit të saj.

Në përmbledhje, pritshmëritë nga kjo skemë duhet të jenë të kufizuara, pasi ajo mbron, por nuk transformon dhe stabilizon, por nuk rrit mirëqenien.
Mbi të gjitha kjo skemë, fiton kohë për qeverinë, pa zgjidhur problemet strukturore të pensioneve.

Në thelb, VKM 828/2025 menaxhon varfërinë, por nuk e redukton atë.